Ik ben Inge en ik ben sinds het voorjaar van 2019 sopraan bij de Utrechtse Studenten Cantorij. De USCantorij werd mij aangeraden door een dirigent van een ander koor waar geen plek meer was, waarna ik meteen in het diepe ben gesprongen; ik heb auditie gedaan zonder een open repetitie mee te doen. Eigenlijk had ik dus nog geen idee waar ik aan begon. 

Het is fantastisch om op dit niveau mee te mogen zingen. Toen ik begon bij de USCantorij schrok ik ook wel even van dat niveau. Iedereen leek ontzettend snel van blad te zingen en ik hoorde zulke sterke stemmen om me heen dat ik daar ook wel geïntimideerd door raakte. Echter, door op die manier in het diepe gegooid te worden heb ik in een korte tijd ontzettend veel geleerd. Ik ben er nog steeds verbaasd over hoe snel ik van blad heb leren zingen en hoe ik mijn stem nu vol durf te gebruiken. Ik heb me echt opgetrokken aan de mensen om me heen. Ik vind het ook iedere repetitie weer fantastisch dat het niet lang duurt voor een stuk al echt ergens naar klinkt. Het is daarbij heerlijk om met onze dirigent Fokko Oldenhuis te werken, die dat ook van ons vraagt en uit ons haalt. Samen maken we mooie muziek op hoog niveau en dat is genieten.  

Daarnaast spreekt het me erg aan dat we behalve oudere stukken ook moderne stukken zingen. Hierdoor zijn de programma’s niet alleen lekker afwisselend, maar kan ook af en toe de componist van wie we een stuk zingen langskomen in de repetitie. We kunnen dan zijn of haar perspectief meenemen en dat voegt echt wat toe aan de uitvoering van het stuk.

Mijn favoriete project tot nu toe was ‘A Boy Was Born’, omdat die muziek heel goed bij me paste. We zongen een aantal hele ingetogen stukken, die dan extra indrukwekkend voelden wanneer ze luider werden. Zo genoot ik van ‘The Deer’s Cry’ van Arvo Pärt, met een prachtige dialoog tussen de sopraanpartij en de rest, die op de helft krachtig samenkomt. Het concert dat we toen gaven in Amsterdam zal me bijblijven, omdat alles heel erg goed ging en de sfeer heel intiem was. Voornamelijk het zingen van de toegift in een cirkel rond het publiek vond ik ontroerend. Ik had die hele avond een enorme lach op mijn gezicht. 

Naast het zingen is er veel gezelligheid in de groep. Elke dinsdag wordt er na de repetitie geborreld en af en toe zijn er extra activiteiten. Ik pak daar zo veel van mee als ik kan. Iedereen zit verder op dit moment in een commissie; ikzelf bij PR. Het is leuk om op die manier iets extra’s bij te dragen. 

Ik ervaar de USCantorij als een warm bad. Het schept een band om samen dezelfde passie te delen, concerten te geven, te praten over de stukken en te klagen over die ene moeilijke passage. De USCantorij is een enorm gezellige groep en ik zie het koor ook echt als een soort kleinschalige studentenvereniging vol vrienden. De sfeer is heel gemoedelijk, vol acceptatie en zonder druk. Dat heb ik altijd enorm gewaardeerd. Ik ben dan ook zeker van plan nog lang bij de Cantorij te blijven zingen!